Can Yeleği
Mülteci yaşamını konu alan İBB Şehir Tiyatrolarında oynanan oyun. Kısa olmasına rağmen kasvetli olduğu için dakikaları sayıyorsunuz. Belki de gerçeklerle yüzleşmek, bir gün bizim de başımıza gelme ihtimalini düşünmek bizi asıl rahatsız eden.
Ben de mülteci kızıyım. Annemler Bulgarıstan' da yaşanan zulüm nedeniyle Türkiye' ye göç etmişler. Geldiğinde 18 yaşındaymış annem ve babam. Aynı ülkede doğup farklı bir ülkede tanışmışlar. O dönemde çok zorluk yaşamışlar belki ama dini ve milli duygularını özgürce yaşabilmek herşeyin ilacı olmuş. O nedenle anlayabiliyorum doğduğu ülkenin toprağından kopup gelmenin ne olduğunu. Tabi burada Suriyeli edebiyatı yapmayacağım. Ben Suriyeli istemiyoruz sloganlarını atanların insani duygularının yoksunluğundan değil Suriye' den ülkemize sığınanların ülkemizin sahibiymiş gibi davranmalarından rahatsız olmalarından kaynaklandığını düşünüyorum. Geldiğiniz ülkenin örf, adet, gelenek, görenek ve insanlarına saygı duyarak yaşamanız gerek. Aksi halde mazlum rolüyle ancak bir yere kadar kalabilirsiniz sığındığınız ülkede.
Oyun bize hepimiz dünya vatandaşıyız ama neden ötekileştiriliyoruzu göstermeye çalışıyor. Dünya evimizdi bizi evimizden attılar deniyor ama bunu oldukça abartılı bir ajitasyonla veriliyor.
Elçin Atamgüç' ün tek kişilik olağanüstü performansına rağmen ısmarlama ve taraflı bir anlayışla sahneye konulduğunu düşündüğüm için oyundan keyif almadım.
