Bu sabah çok üzgünüm.. Dün gece yatmadan önce haberleri izliyordum. Ölenlerin sayısı verilmiyordu. 4-5 kişi gibi rakamlar teleffuz edilirken resmi sayı değildir denmesi ve suskun kalınması birçok insan gibi benim de korku ve endişemi arttırdı.
Mantığım bu sayıda kalınacağı ümidine izin vermezken duygularım 4-5 bile çok diyordu. İçimde bir sıkıntıyla yattım. Sabah namazına kalktığımda korkarak televizyonu açtım. Saat 4.00 dü. Ölü sayısı 166 dendiğinde tüylerim diken diken oldu. Boğazımda bir yumru düğümlenip kaldı. Hala da bunları yazarken bile kendimi kötü hissediyorum. Çünkü sayının gittikçe artacağı ortada.
Hastanenin önünde bekleyenler. Söyledikleri, yaşananların görünenden çok daha acı olduğunu gösteriyor. Bir ailenin neredeyse tüm erkekleri orada çalışıyor. Oğlu, kocası, babası, amcası, eniştesi...
Umarım insana dair bir ihmal yoktur.. Çünkü bunların vebali ödenecek gibi değil.
Mantığım bu sayıda kalınacağı ümidine izin vermezken duygularım 4-5 bile çok diyordu. İçimde bir sıkıntıyla yattım. Sabah namazına kalktığımda korkarak televizyonu açtım. Saat 4.00 dü. Ölü sayısı 166 dendiğinde tüylerim diken diken oldu. Boğazımda bir yumru düğümlenip kaldı. Hala da bunları yazarken bile kendimi kötü hissediyorum. Çünkü sayının gittikçe artacağı ortada.
Hastanenin önünde bekleyenler. Söyledikleri, yaşananların görünenden çok daha acı olduğunu gösteriyor. Bir ailenin neredeyse tüm erkekleri orada çalışıyor. Oğlu, kocası, babası, amcası, eniştesi...
Umarım insana dair bir ihmal yoktur.. Çünkü bunların vebali ödenecek gibi değil.
